درهای سلف نبود.شاید همه منتظر کسی بودند که شروع کند که نکرد.

همين.

توني مونتانا در صورت زخمي

شامم را ميخورم.گشتي در بين وبلاگ ها ميزنم (تنها جايي كه ميدانم همه هم حسيم)چراغ را خاموش ميكنم و در تاريكي دراز ميكشم.اگر حسش را داشتم آهنگي گوش ميكنم.نزديكي هاي صبح خوابم ميبرد.خوابي كه هيچ از خستگي ام كم نميكند.صبح كه بيدار شوم ميدانم روز قبل تكرار خواهد شد.

میکنم.توصیفاتش را میبینم و صداهایش را میشنوم.دیوانه میشوم از این کلمات دلنشین آشوبگر.گریه

ام میگیرد وقتی کافکا میگوید چاره ای نداشتم.جلوی گریه ام را نمیگیرم.هم اتاقی ام میپرسد دلت

برای خانه ات تنگ شده.چیزی ندارم بهش بگویم.خفه شده ام.فضایی نامتناهی اطرافم را گرفته.هیچ

چیز حس نمیکنم.به جنگلی فکر میکنم که کافکا واردش شد.به کتابخانه کوچک دنجی همین

اطراف.به مزدا میاتای سبز(چرا سبز؟)به نقاشی کافکا روی دیوار.دستم را به موهایم میکشم و هوا

را وارد ریه ام.خود را در این جریان شیرین دردناک ول میکنم.من کیستم؟

پس از تحریر:کاش کافکا 15 ساله نبود.

هینز سیندی