آملي پولن رو ببينيد.اين فيلم به غايت زيباست.يه فيلم سرخوشانه مست كننده.با اين كه داستان درگيركننده اي نداره ولي كاملن تماشاگرو تو خودش غرق ميكنه.و طبعن اين جذابيت كمتر مربوط به داستانه.فيلم از همون اول نشون ميده خاص و عجيبه.آملي شخصيت اول فيلم فوق العاده همذات پنداري برانگيزه(!!!)مجموعه بازي هاي فيلم قابل توجه و زيباست.رنگ بندي صحنه ها واقعن زيباست.انگار رنگها قابل لمس ان.دنياي فيلم يه دنياي عجيب فانتزي گونه است.دنيايي كه واقعي يه ولي نيست.عكس و مجسمه ها حرف ميزنن و تكون ميخورن.آدمها هم خيلي جالب ان.موقع خجالت كشيدن آب ميشن(واقعن آب ميشن) و فنجون هاي قهوه رو با نهايت لذت سر ميكشن طوري كه حس حسادت آدمو تحريك ميكنن.با اين كه شخصيت هاي فيلم زيادن ولي به جزييات همشون توجه كامل شده.راوي هم تو اولين برخوردمون با هر شخصيت اونو به ما ميشناسونه.فيلم اون قدر به جزييات شخصيتي آدمها توجه كرده كه آدمها هم مثل دنياي فانتزي گونه اطرافشون دلپذيرن.خونه ها اون قدر جمع و جور و گرمن كه آدم دلش ميخواد تو خونه ها سرك بكشه.
تو فضاي فانتزيك اين فيلم نگاه كردن به دوربين نه تنها ممنوع نيست بلكه يه ترفند طنزآميز و زيباست.دوربين هم با يه حركت نرم و سريع جلو ميره و نماي بسته اي از لبخندي رو نشون ميده كه عمدن تحويل دوربين و ما شده.موسيقي هم واقعن زيباست و گوش نواز.
من به اين فيلم ميگم فيلم هنري كه در عين حال هم خواب آور و كسل كننده نيست.بعد از ديدن فيلم دوست خواهيد داشت كه يه حباب به سبك كتاب هاي كميك بالاي سرتون سبز بشه و تفكراتتون رو نشون بده تا بقيه بهتر دركشون كنن!
كارگرداني خوب و خلاقانه رو فراموش نكنيد.
